Emotikony — teatr małych emocji - Scenariusz Zajęć

Powitanie i wprowadzenie (około 5 minut)

• Zgromadzenie dzieci w kręgu na dywanie (opiekun siada na wysokości dzieci).
• Krótkie przywitanie piosenką (np. prosty werset powitalny powtarzany przez opiekuna i echo przez dzieci) — trwa 1–2 powtórzenia.
• Wprowadzenie tematu: opiekun pokazuje trzy duże kartonowe buźki (radość, smutek, zdziwienie) i nazywa je powoli, wyraźnie: "radość", "smutek", "zadziwienie". Poprosić dzieci, by naśladowały jedną krótką minę.

Część główna (50 minut)

1. Krótka rozgrzewka mimiczno-ruchowa (5–7 min)

   • Opiekun śpiewa prostą rymowankę z ruchami: "Oczy w górę, usta w śmiech" — dzieci naśladują. Zmieniać wyraz twarzy co 10–15 sekund: szeroki uśmiech, smutna buzia, szeroko otwarte oczy.
   • Cel: aktywizacja mięśni twarzy i ciała, przygotowanie do zabaw teatralnych.

2. Teatr luster: odkrywanie emocji (10–12 min)

   • Każde dziecko otrzymuje małe lusterko (lub opiekun trzyma duże lustro dla grupy). Opiekun pokazuje jedną emotikonę (karta) i prosi dzieci, by znaleźły ją na swojej twarzy — "Pokaż teraz buzię 'radość'".
   • Opiekun nazywa wyrażenia i zachęca do krótkich dźwięków (np. śmiech, westchnięcie, "oOo").
   • Zmiany co kilkanaście sekund, aby dostosować tempo do możliwości dzieci.

3. Emotikonkowy teatr kukiełkowy (12–15 min)

   • Opiekun używa prostych pacynkowych rąk lub skarpetkowych kukiełek z narysowanymi emotikonami (radość, smutek, złość, zdziwienie).
   • Krótkie scenki (30–60 s każda): kukiełka znajduje zabawkę i jest szczęśliwa; kukiełka zgubiła klocka i jest smutna; kukiełka jest zaskoczona dźwiękiem.
   • Po każdej scenie opiekun pyta dzieci: "Jak wygląda kukiełka?" i pokazuje odpowiednią buzię, zachęcając do naśladowania.

4. Stacja dotyku i kolorów (sensoryczna) (8–10 min)

   • Rozłożone na stoliku małe tacki z różnymi fakturami przypisanymi emocjom: miękki materiał (radość), gładka folia (zdziwienie), chłodny kamyczek lub gąbka (spokój/smutek). Każda tacka ma też mini kartę emotikony.
   • Dzieci na zmianę dotykają materiałów, opiekun nazywa skojarzenia i wskazuje odpowiednią emotikonę.
   • Czas przy każdej tacki 1–2 minuty; opiekun pomaga dotykać i nazywać.

5. Mały przemarsz-emotikon (ruch) (8–10 min)

   • Ułożenie prostego toru (mata, poduszka, linia) — dzieci przechodzą jeden po drugim.
   • Na kolejnych stacjach opiekun pokazuje emotikonę i prosi dziecko, by przejść/poruszać się w rytmie tej emocji: skakać z radości (małe podskoki), iść wolniej ze smutkiem (powolne kroki), zatrzymać się ze zdziwieniem (zamrozić się).
   • Opiekun demonstruje przed każdym dzieckiem i wspiera werbalnie.

6. Tworzenie prostych masek-emotikonek (10–12 min)

   • Opiekun rozdaje gotowe, wcześniej wycięte kartonowe krążki z narysowanymi konturami buzi. Dzieci przyklejają miękkie elementy (samoprzylepne oczy, uśmiechy z filcu, pompony) przy pomocy opiekuna. Dzieci noszą maseczki krótką chwilę, pokazując mimikę.
   • Działanie krótkie i z pomocą (opiekun przykleja elementy lub pomaga wkładać gumkę).

Przejścia między zadaniami: używać krótkiej piosenki (10–15 sekund) lub dzwoneczka by sygnalizować zmianę aktywności.

Zakończenie i podsumowanie (około 5 minut)

• Krótkie zebranie w kręgu. Opiekun pokazuje po kolei trzy główne emotikony i prosi dzieci, by raz jeszcze je pokazały i nazwały (pomocne echo).
• Małe pożegnanie piosenką, podziękowanie dzieciom za udział: opiekun okręca każdyemu pochwałą (krótkie zdanie: "Brawo, pięknie pokazałaś/pokazałeś radość!").
• Informacja dla rodziców (krótkie ustne przekazanie) o tym, co dzieci robiły i propozycje zabaw domowych (np. zabawa przed lustrem).