Powitanie i wprowadzenie (około 5 minut)
- Przywitanie grupy: opiekun wita dzieci w kole i mówi: „Dziś obchodzimy Dzień Hutnika. Posłuchamy o osobie, która pracuje z ogniem i stalą — ale przede wszystkim porozmawiamy o tym, co czują ludzie, kiedy pracują i pomagają sobie nawzajem.”
- Krótkie rozgrzewkowe pytania (1–2 minuty):
- „Czy ktoś wie, kim jest hutnik?” (jeśli dzieci nie wiedzą, krótko wyjaśnić: osoba pracująca w hucie, wytapia stal, korzysta z dużych maszyn)
- „Jak myślicie — jakie uczucia może mieć hutnik w pracy?” (bez oceniania odpowiedzi)
- Zademonstrować mimikę: opiekun pokazuje trzy wyrazy twarzy (radość, skupienie, zmęczenie) i prosi dzieci, by powtórzyły.
Część główna (20 minut)
- Krótkie opowiadanie o hutniku (3–4 minuty)
- Opiekun opowiada prostą, obrazową historyjkę: np. „Hutnik Heniu ma duże rękawice i ciężki hełm. Dzisiaj Heniu pomaga naprawić maszynę. Czasem się boi, bo maszyna hałasuje, czasem cieszy się, gdy wszystko działa, a często potrzebuje pomocy kolegi.”
- Po każdej krótkiej scenie opiekun pyta: „Jak myślicie, co teraz czuje Heniu?” i prosi dzieci o pokazanie mimiką lub jednym słowem.
- Karty uczuć — dopasowywanie (5–6 minut)
- Przygotowane wcześniej proste obrazki/tarcze z twarzami (radość, złość, strach, duma, zmęczenie, zaskoczenie).
- Dzieci po kolei losują kartę i wskazują sytuację z opowiadania, która pasuje do tego uczucia, albo wymyślają własną krótką sytuację (opiekun pomaga formułować zdania).
- Zadanie prowokuje rozmowę: „Co można zrobić, gdy kolega jest smutny?”, „Jak Heniu pokazuje, że jest dumny?”
- Warsztat hutnika — zabawa dramowa z zadaniami (8–10 minut)
- Rozstawienie prostego „warsztatu”: stołki jako stanowiska, plastikowe łyżki/odwrócone pudełka jako młotki, kawałki materiału jako rękawice, pudełka jako elementy do składania.
- Podział ról: hutnik, pomocnik, kontroler jakości (role rotują co 1–2 minuty).
- Zadania do wykonania w parach/małych grupach:
- „Przenieś gorący kawałek” — dzieci trzymają materiał między dłońmi (symbolicznie) i idą powoli przez salę, ucząc się ostrożności i współpracy.
- „Poskładaj elementy” — z kilku pudełek dzieci układają prostą wieżę; jeśli się przewróci, ćwiczą, jak powiedzieć „Szkoda, spróbujmy jeszcze raz” zamiast krzyku.
- W trakcie zabawy opiekun modeluje język emocji: „Widzę, że Janka jest zła, bo wieża się rozsypała. Co możemy powiedzieć, żeby jej pomóc?” Dzieci proponują rozwiązania (np. przytulenie, wspólne odbudowanie).
- Krótka piosenka i ruch (2–3 minuty)
- Prosta piosenka lub rymowanka o hutniku (np. takt „Hutnik pracuje, stal się świeci...”), z gestami: uderzanie młotkiem (delikatnie), ocieranie czoła (zmęczenie), unoszenie rąk (radość).
- Ruch pozwala rozładować emocje i wprowadza element zabawy.
Zakończenie i podsumowanie (5 minut)
- Krąg refleksji (3 minuty): opiekun prosi każde dziecko, by powiedziało jedno słowo o tym, jak się czuje po zajęciach (np. „szczęśliwy”, „spokojny”, „zaskoczony”). Jeśli dziecko woli, może pokazać twarzą z kart uczuć.
- Ćwiczenie wyciszające „schładzanie metalu” (2 minuty): prowadzone oddychanie — dzieci udają, że są gorącym kawałkiem metalu, powoli dmuchają, żeby schłodzić, licząc do trzech przy wdechu i wydechu; opiekun zachęca do spokojnego ułożenia rąk i uśmiechu.
- Pożegnanie: opiekun dziękuje dzieciom za pomoc hutnikowi i zaprasza do opowiedzenia rodzicom o jednym uczuciu, które dziś poznały.