Powitanie i wprowadzenie (około 5 minut)
- Przywitanie grupy w kręgu; nauczyciel siada wygodnie, zaprasza dzieci, by usiadły obok poduszki lub na małej macie.
- Krótkie wprowadzenie tematu: „Dzisiaj będziemy mieć Dzień Samotnych — to znaczy: sprawdzimy, jak dobrze potrafimy być spokojni i samodzielni, odpocząć i posłuchać siebie.”
- Szybkie przypomnienie zasad cichej przestrzeni: miękki głos, delikatne ruchy, szacunek dla przestrzeni kolegi.
- Ćwiczenie oddechowe (2 minuty): „Oddech jak balon" — dzieci biernie przez nos wdech, licząc do 3, wyobrażając sobie napełniający się balon na brzuchu, powolny wydech przez usta licząc do 4. Nauczyciel demonstruje, pomaga dłonią położyć na brzuchu dziecka, jeśli potrzebne.
Część główna (50 minut)
Część główna składa się z kilku etapów, które można realizować w całości lub w postaci stacji (krótkie rotacje). Cały czas panuje spokojna atmosfera; muzyka relaksacyjna w tle.
- Rozgrzewka ciała w ciszy (5 minut)
- Delikatne rozciąganie: „pajacyki paluszków" — dzieci unoszą ręce nad głowę, przeciągają się jak koty, kręcą ramionami powoli.
- Mały spacer w „widmowej ciszy": dzieci idą po sali na palcach, starając się słyszeć tylko własny oddech.
- Opowieść wyobrażeniowa z elementami relaksu (15 minut)
- Nauczyciel prosi dzieci, by położyły się na matach lub usiadły wygodnie z poduszką/futerkiem. Zapala delikatne światło lub lampkę nocną.
- Opowiada krótki, prosty scenariusz wyobrażeniowy (ok. 6–8 minut): np. spacer małego misia po lesie, który znajduje spokojną polankę; mis będzie liczył chmury, słuchał wiatru, odpoczywał i oddychał. W opowieści wplata się instrukcje: „zrób głęboki wdech”, „poczuj, jak miękkie jest podłożenie", „posłuchaj ciszy".
- Po opowieści krótkie milczenie (30–60 s) i delikatne dźwięki misy dźwiękowej lub dzwoneczka, by oznajmić koniec wyobraźni.
- Stacje sensoryczne / strefy cichej zabawy (20 minut — 2–3 stacje po 7–10 minut)
- Przygotuj 2–3 strefy, dzieci pracują samodzielnie (rotacje lub wybór):
- Strefa dotyku: miękkie materiałowe maskotki, poduszki, tkaniny o różnych fakturach; dzieci eksplorują, układają i chwytają.
- Strefa wzrokowo-senne: małe latarki/światła LED do oglądania przez przezroczyste kartoniki, proste książeczki z obrazkami do oglądania w ciszy.
- Strefa uspokajająca sensorycznie: butelki sensoryczne (woda, brokat, małe koraliki) lub słoiczki z ziarnami do potrząsania (ciche) — dzieci obserwują ruch, liczą drgające kropelki, wykonują powolne ruchy dłoni.
- Instrukcje dla opiekuna: zachęcaj do cichej eksploracji, pomagaj w przenoszeniu między strefami, oferuj alternatywę, jeśli dziecko potrzebuje ruchu (krótka „przerwka ruchowa" 1–2 minuty: skłony, podskoki w miejscu przy cichym rytmie).
- Ćwiczenia samodzielności i ćwiczenia małych rąk (10 minut)
- Proste zadania wykonywane indywidualnie: składanie miękkich chusteczek, dopasowywanie kolorów klocków do podkładek, przekładanie koralików na sznurek (duże koraliki). Wszystko proste, aby dziecko mogło skupić się w ciszy i poczuć satysfakcję z pracy solo.
- Zachęcaj do cichego komunikowania potrzeb (pokazanie kciuka, delikatne dotknięcie ramienia opiekuna), zamiast głośnego wołania.
- Krótka relaksacja z muzyką i obrazem (5 minut)
- Dzieci leżą, mają poduszeczki na oczach (opcjonalnie), delikatna muzyka lub nagrany dźwięk fal. Nauczyciel prowadzi prostą instrukcję: „skup się na brzuchu, czuj oddech, poczuj, jak stopy robią się ciężkie".
- Zakończenie: powolne ustawienie się do pozycji siedzącej, powolne rozciąganie.
Przejścia między etapami: sygnał dźwiękowy (cichy dzwoneczek) lub szept „teraz zmieniamy strefę". Dopuszczalna jest elastyczność w czasie w zależności od nastroju grupy.
Zakończenie i podsumowanie (5 minut)
- Krąg podsumowujący: każde dziecko na zmianę w prosty sposób (słowem lub wskazaniem obrazka) mówi, co najbardziej podobało mu się podczas zajęć (można użyć kart z buźkami — radosna, spokojna, znudzona).
- Nauczyciel przypomina technikę oddechową „balon" do wykorzystania w domu oraz sugeruje krótką praktykę samodzielnej chwili ciszy (1–2 minuty) przed snem.
- Pożegnanie w spokojny sposób: przyciszona piosenka pożegnalna lub gest (np. pomachanie dłonią).