Powitanie i wprowadzenie (około 5 minut)
- Powitanie grupy i krótkie ogłoszenie tematu: „Dziś obchodzimy Światowy Dzień Numbata — poznamy to zwierzątko i zrobimy dwa eksperymenty!”
- Pokaz ilustracji/nagrania z numbatem. Krótkie, ciekawostkowe informacje: gdzie żyje (Australia), co je (termites), ma długi pysk i długą, lepką „językową” metodę łapania pokarmu, paskowane futerko.
- Pytania do dzieci (słuchanie i mówienie): „Co myślicie — jak numbat znajduje jedzenie? Czy ważniejsze jest dla niego wzrok czy węch? Jak my byśmy złapali bardzo małe owady?”
- Poproś dzieci o sformułowanie krótkiego przewidywania (hipotezy) — np. „myślę, że numbat znajduje jedzenie węchem” lub „pomyślę, że lepiej wyglądać, niż wąchać”.
Część główna — eksperymenty (20 minut)
Czas podzielony na dwie krótsze aktywności (po około 10 minut każda). Dzieci pracują w małych 3–4 osobowych grupach; opiekun rozprowadza materiały i obserwuje przebieg.
Eksperyment A: "Węch kontra wzrok" (ok. 10 minut)
- Przygotowanie: dla każdej grupy trzy podstawki/pojemniki ustawione w rzędzie: przezroczysty z widocznym małym kawałkiem płatka (np. suche kółeczko zbożowe), nieprzezroczysty z tym samym kawałkiem schowanym lecz z małą dziurką umożliwiającą wydostawanie zapachu (w środku bawełniana kuleczka nasączona odrobiną wanilii lub innego prostego zapachu), oraz pusty pojemnik.
- Zadanie: dzieci mają za zadanie wskazać, w którym pojemniku jest jedzenie — najpierw patrząc tylko (wzrok), potem wąchając (zbliżenie nosa do pojemnika z dziurką). Opiekun zapisuje wybory/grupy obserwują, która metoda pozwala szybciej i pewniej znaleźć pokarm.
- Omówienie krótkie: które pojemniki wybrali najczęściej, czy zgadza się to z przewidywaniami. Powiązanie z numbata: „Numbaty mają dobry węch i wąchają owady w szczelinach.”
Eksperyment B: "Lepki język czy precyzyjne łapki" — wyścig zbierania (ok. 10 minut)
Przygotowanie: dla każdej grupy mała „strefa termite” — tacka z kilkoma małymi pomponami lub pierścionkami makaronu rozsypanymi po powierzchni. Przybory: 1) kijek/patyczek obklejony dwustronną taśmą (imitacja lepkiego języka), 2) plastikowe pęsety/tągaczki (imitacja precyzyjnych „łapek”).
Zadanie: każde dziecko (lub w parach) ma 30 sekund na zbieranie jak największej liczby „termitów” używając jednego z narzędzi; następnie może spróbować drugim narzędziem. Grupy liczą zebrane sztuki dla obu metod.
Omówienie krótkie: która metoda była szybsza/łatwiejsza? Co to mówi o tym, dlaczego numbat ma długi pysk i specjalne umiejętności? (ułatwienie związków: lepkie/ściśle chwytające narzędzie pomaga łapać małe, ruchliwe obiekty)
Przejście między eksperymentami: szybkie uporządkowanie stanowisk (ok. 1–2 minuty) i zmiana materiałów.
Zakończenie i podsumowanie (5 minut)
- Krótkie zebranie w kole: poproś kilka dzieci, by powiedziały, czego się dowiedziały i czy ich przewidywania się sprawdziły.
- Podsumowanie opiekuna: przypomnienie najważniejszej informacji o numbatach i jak eksperymenty pokazały różne metody znajdowania i chwytania pokarmu.
- Kreatywne zadanie końcowe (szybkie): każde dziecko rysuje jedną cechę numbata (np. długi pysk, paskowane futerko) na małej karteczce lub odbija palec jako „numbatowy ogonek” — prace można wywiesić w sali.
- Pożegnanie i krótkie zaproszenie dla rodziców: informacja, że w notatce znajduje się opis zajęć i propozycja aktywności domowej.