Powitanie i wprowadzenie (około 5 minut)
- Usiądźcie w kole. Przywitanie krótką piosenką (15–20 sekund) lub klaśnięciem po kolei.
- Krótkie wprowadzenie tematu: opiekun mówi: „Dzisiaj porozmawiamy o tym, jak ważne jest słuchanie i jak możemy być mili dla osób, które mówią inaczej.”
- Pokaż obrazek/książeczkę z bohaterem, który się jąka (lub prostą ilustrację). Krótko przeczytaj 1–2 akapity w prostym języku, dostosowując tempo do dzieci.
Część główna (35 minut)
- Opowieść i rozmowa kierowana (7 minut)
- Przeczytaj krótki tekst (2–3 minuty) o postaci, która czasem się jąka, ale ma ciekawe pomysły i przyjaciół.
- Pytania kierowane: „Jak myślicie, jak czuje się ktoś, gdy inni nie czekają na jego słowa?”, „Jak możemy pomóc, żeby ktoś poczuł się bezpiecznie?”.
- Zachęć dzieci do prostych odpowiedzi jednym zdaniem; jeśli dziecko nie chce mówić, może pokazać buźką (uśmiech/neutralnie).
- Gra „Echo Słowa” — ćwiczenie uważnego słuchania (8 minut)
- Zasada: opiekun mówi krótkie słowo („kot”, „sok”, „dom”) wolno, dzieci powtarzają je jako echo — najpierw cicho, potem głośniej.
- Wariant wspierający integrację: dzieci przekazują miękką piłeczkę osobie, która ma powtórzyć echo; zachęć, żeby każdy miał szansę.
- Cel: uczyć czekania na swoją kolej i uważnego słuchania.
- „Żółw i Smok” — zabawa oddechowa i tempo mówienia (5 minut)
- Wyjaśnij zabawę: gdy mówimy jak żółw, mówimy powoli i spokojnie; gdy mówimy jak smok, robimy „duży oddech” i wydech (nie krzyczymy). Pokaż przykład.
- Ćwiczenia: dzieci robią 3 powolne zdania jako żółwie i 2 głębokie oddechy jako smoki.
- Dzięki zabawie dzieci uczą się kontroli tempa i rozumienia, że różne tempo mówienia jest OK.
- Scenka z pacynkami — „Mówimy razem” (7 minut)
- Użyj 1–2 pacynek: odgrywaj krótkie dialogi, w których jedna pacynka mówi wolniej lub powtarza słowo. Pytaj dzieci, jak pacynka czuje się, gdy ktoś czeka na nią.
- Następnie dzieci, w parach lub małej grupie, mają 2 minuty, by wymienić się jednym zdaniem (np. „Lubię lody.”) z użyciem kolejki i czekania.
- Opiekun pokazuje, jak nie przerywać i jak można pomóc, np. uśmiechem lub skinieniem głowy.
- Kącik plastyczny „Mój Przyjaciel Mówiący” (8 minut)
- Daj dzieciom kartkę, kredki, naklejki; zachęć, by narysowały lub ozdobiły prostą postać/pacynkę, która mówi w sposób wyjątkowy.
- Dzieci mogą nazwać postać i powiedzieć jedno zdanie o niej (np. „To jest Ala, lubi śpiewać.”) — jeśli dziecko woli, może tylko pokazać pracę.
- Na koniec powieście prace w sali jako przypomnienie o szacunku i cierpliwości.
Uwagi organizacyjne w trakcie części głównej:
- Dziel zadania na krótkie etapy, utrzymuj tempo i angażuj wszystkie dzieci.
- Zachęcaj do obserwowania i wspierania rówieśników; nigdy nie wystawiaj dziecka z trudnościami mówienia na wymuszony pokaz.
Zakończenie i podsumowanie (5 minut)
- Krótka runda refleksyjna: każde dziecko mówi jednym słowem, co zapamiętało (np. „cierpliwość”, „słuchać”). Dzieci, które nie chcą mówić, mogą pokazać palec kciuka w górę.
- Podziękuj za udział, przyznaj naklejki/odznaki „Mistrz Słuchania”.
- Krótkie przypomnienie dla dzieci: „Słuchamy każdego i czekamy na jego słowa.”
- Zakończ piosenką lub prostym rytuałem pożegnalnym.