Powitanie i wprowadzenie (około 5 minut)
- Usiądźcie w kole; powiedzcie dzieciom temat zajęć: „Dziś badamy, co to znaczy być przyjacielem i czy lepiej pracować razem czy samemu”.
- Krótkie pytania wprowadzające (zadaj 2–3 i zachęć do krótkich odpowiedzi):
- „Kto jest twoim przyjacielem?”
- „Co można zrobić, żeby pomóc przyjacielowi?”
- „Czy myślicie, że zadanie będzie łatwiejsze samemu czy z przyjacielem?”
- Poproś dzieci o sformułowanie jednej zasady pracy podczas zajęć (np. słuchamy się nawzajem, czekamy na swoją kolej).
- Zapowiedz trzy stacje badawcze, przez które będą przechodzić (czas i krótka nazwa każdej stacji).
Część główna (50 minut)
Organizacja: przygotuj trzy stacje. Dzieci dzielą się na 3-4 małe grupy (po 3–5 osób) i rotują co ok. 15 minut; przy każdej stacji jest krótka faza przewidywania (1–2 min), doświadczenie/zada nie (10–12 min), oraz krótkie podsumowanie (1–2 min).
Stacja A — „Lepiej razem czy samemu?” (ok. 15 minut)
- Materiały: klocki lub pudełka do budowania, prosta układanka/puzzle, stoper lub klepsydra.
- Przebieg:
- Poproś dzieci, aby najpierw przewidziały: czy zbudują wieżę szybciej sami czy w parach?
- Jeden ochotnik buduje sam (lub mała grupa 1), a druga drużyna (2–3 dzieci) wykonuje to samo razem — mierzymy czas/oceniamy stabilność wieży.
- Powtórz zadanie, zamieniając role (różne dzieci pracują samodzielnie i grupowo).
- Po wykonaniu: zapytaj, co było łatwiejsze, jakie trudności się pojawiły, jakie pomysły na współpracę pomagają (np. dzielenie zadań, mówienie planu).
Stacja B — „Co czuje mój przyjaciel?” (ok. 15 minut)
- Materiały: małe lusterka, karty z wyrazami twarzy/emocjami, pacynki lub lalki.
- Przebieg:
- Faza przewidywania: dzieci zgadują, jak wygląda smutny, radosny, zły przyjaciel.
- Dzieci po kolei patrzą w lustro i pokazują mimikę odpowiadającą konkretnej emocji; reszta grupy odgaduje.
- Prowadzący prezentuje krótką scenkę pacynkami: jedna pacynka jest smutna, druga chce pomóc. Dzieci mają za zadanie zaproponować, co pacynka-przyjaciel może zrobić, żeby poczuć się lepiej.
- Podsumowanie: każde dziecko mówi jedno zdanie „Mogę pomóc koledze, kiedy...”.
Stacja C — „Sieć Przyjaźni / Drzewo Dobrych Uczynków” (ok. 15 minut)
- Materiały: duży arkusz papieru (papierowe drzewo lub plakat), włóczka lub kolorowy sznurek, papierowe listki, klej, kredki, naklejki.
- Przebieg:
- Faza przewidywania: dzieci zastanawiają się, co może sprawić, że drzewo/przyjaźń „rosną” (np. pomoc, dzielenie się zabawkami, mówienie miłych słów).
- Każde dziecko ozdabia swój listek i napisać lub narysować (pomoc opiekuna, jeśli potrzeba) jedną rzecz, którą zrobi dziś dla kolegi.
- Przyklejanie liści do drzewa: każdy po kolei dokłada listek i owija jedną nitkę włóczki do „pnia” — tworzy się sieć włóczki łącząca wszystkich.
- Po zbudowaniu: zapytaj, co pokazuje sieć (połączenie, pomoc), oraz które działania sprawiają, że sieć jest mocniejsza.
Dodatkowa miniaktywność sensoryczna (jeśli czas pozwoli, można wpleść między rotacjami, 5–7 minut):
- Bańki mydlane „Przyjaźń w ruchu": dzieci dmuchają bańki parami i próbują razem złapać największą bańkę bez jej pęknięcia — rozmawiają o tym, jak trzeba się poruszać razem.
Zakończenie i podsumowanie (około 5 minut)
- Usiądźcie znów w kole. Poproś każdą grupę o krótkie podsumowanie (maks. 1 zdanie) z jednej stacji: co odkryliśmy?
- Krótkie pytania wspierające refleksję:
- „Co pomogło wam lepiej współpracować?”
- „Jakie jedno działanie możecie dziś zrobić w domu, żeby być dobrym przyjacielem?”
- Zamknij zajęcia prostą piosenką lub rymowanką o przyjaźni (można użyć znanej melodii) i podziękuj dzieciom za wspólne badanie.